Hoor elfjes

Als

ik jou

echt wil verstaan

kijk ik je aan

oké?

 

“Luister”,

zei jij.

En ik keek.

Toen pas verstond ik

jou.

Advertenties

Dat is schrikken

Dat is schrikken

 

Ik zie dat de tijd om is, ik zie het lichtje knipperen.

Ik weet hoe het zou moeten klinken en denk,

het is stuk, want IK HOOR HET NIET MEER.

 

Vijf piepjes. *

Ik ben verbijsterd en een gevoel van

verlatenheid overvalt mij.

Ik word onrustig, want wat is er nog meer

wat ik niet meer hoor?

 

‘Je mist meer dan je meemaakt’, zei Martin Bril ooit,

‘en dat is helemaal niet erg’.

Ik mis meer dan ik kan horen.

Tja, dat is altijd al zo geweest en dat vond ik

inderdaad niet erg.

Nu dus wel.

 

Ik schrik ervan.

Vijf eenvoudige piepjes die niet meer klinken voor mij.

 

 

 

* de ‘tijd is om’ piepjes van de magnetron waar ik

met mijn neus bovenop sta en waarvan mijn zoons zeggen

dat ze het echt wel doen!

Balans en voortdurende verandering

Als mens ben je onderhevig aan een voortdurende beweging van komende en gaande gebeurtenissen. Er is één zekerheid,, namelijk verandering.

Alle tegengestelde krachten in de natuur vormen samen een evenwicht.

Dynamische processen van opbouw, ondergang en vernieuwing.

Wij zijn bezig te vechten tegen deze natuurlijke processen.

Door elkaar te bestrijden met woorden, macht, wapens, geld, ontstaat er een oneerlijke verdeling tussen mensen en dingen over de hele wereld.

Economieën moeten altijd groeien en mogen niet krimpen, met alle gevolgen van dien.

Met medicatie willen we het proces van ouder worden en ziekte tegengaan.

Er wordt overgeproduceerd, de aarde wordt verbruikt, grondstoffen raken op.

We willen altijd meer, beter, groter, rijker, gelukkiger en kijken met afgunst naar hen die het ‘beter’ hebben en met afschuw naar hen die ‘niets’ hebben.

Mensen worden ziek door allerlei omstandigheden, waarbij het altijd gaat om ‘teveel’.

Teveel voeding, roken, alcohol, teveel verontreiniging, giftige stoffen, werkdruk, stress,

Teveel gespannen communicatie, onvrede, lawaai, straling…

Om te kunnen reageren op al die veranderende omstandigheden, is het des te belangrijker om je eigen rol in het leven te herkennen en te zorgen voor een energie die vrij kan stromen in je lijf, in alle zones van hart, hoofd en buik.

Je innerlijke wereld en buitenkant horen congruent te zijn.

Wat je zegt en doet en voelt wordt ondersteund door je hele lijf.

Je blijft beweeglijk in balans.

Dansen met woorden -2-

Woordenloos is voor mij iets anders dan ‘sprakeloos’.

Ook al bedoel je daarmee: Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Sprakeloos ben ik, als ik iets zie wat ik even niet kan bevatten,

Schrik, schoonheid, iets totaal onverwachts.

Dan weet ik wel wat mij sprakeloos maakt.

Het is te vangen in woorden.

Dat is anders met ‘Woordenloos’.

Nog steeds geen idee hoe ik er op kom.

Het woord bestaat niet eens.

En mijn leven bestaat louter en alleen uit woorden:

Praten, coaching, uitleggen, schrijven, lezen.

Eerst iets weten en begrijpen, dan voorbereiden en daarna pas

durven en doen.

Nu was er geen uitleg vooraf, geen voorbereiding.

Geen gedachte.

Leegte die leeg bleef, terwijl van binnen iets naar buiten kwam

En ik alles volledig in mij opnam.

Waar ik elke dans een stukje dichterbij kom,

ik heb het al eerder ervaren.

Het begint in mijzelf

en heel langzaam kan ik dat delen met een ander.

Wat eerst heel eng was.

Het is een ontdekking dat ook dit oefenen en oefenen is.

Herhaling.

Zodat het steeds ‘beter’ gaat, meer vertrouwd wordt.

Wat gaat er eigenlijk ‘beter’?

Plotseling weet ik het!

Het was er de vorige keer ook al, ik had het alleen niet

herkent dat het hetzelfde is:

OVERGAVE

Het is de gave die alles overstemt.

Waar geen woorden meer nodig zijn,

want het is al helemaal compleet.

En het is niets- leegte, alles tegelijk.

Overgave

Aan mijzelf, aan mijn man, mijn zoons,

Aan dat wat ik meemaak, aan dat wat mij overkomt,

Aan andere mensen,

Aan het leven.

Tijdens elke dans kom ik er dichterbij.

Daarom wil ik dansen.

Door het dansen groei ik er steeds meer naartoe

en kan het dan ook op andere momenten toelaten.

Vol overgave omarm ik het leven

Tranen van aanraking

Begrijpen

Zonder woorden

WOORDENLOOSHEID

De ideale patient

De ideale patiënt

“Leer er maar mee leven”, zei de arts. Laat ‘maar’ weg en de arts had gelijk.

Alleen hoe doe je dat dan? Ermee leven doe je, hoe dan ook, toch wel, maar wat blijft er over van de kwaliteit van dat leven?

Ik mocht het zelf gaan ontdekken.

Na de eerste schrik, diagnose ziekte van Menière, ontstond er een innerlijke strijd in mij.

Boosheid, frustratie, verdriet, gelatenheid, opluchting, alle emoties wisselden elkaar af.

Er is een leven vóór Menière en een leven met Menière.

Na negen jaar Menière kan ik het steeds beter.

Ik heb leren luisteren naar mijzelf, met een gehoorbeperking.

Ik sta evenwichtig in het leven, met een evenwichtsbeschadiging.

Zonder speciale behandeling en medicatie ben ik gekomen waar ik wil zijn. Ik heb verantwoordelijkheid genomen voor mijn eigen welzijn. De medische sector heb ik niet meer nodig gehad.

Ben ik de ideale patiënt voor een arts? Of is dat de patiënt die een intensieve behandeling nodig heeft en juiste medicatie en zonder mokken en morren doet wat de behandelaar zegt?

In alle jaren dat ik nu werk met ‘zieke’ mensen, is mij één ding duidelijk geworden.

Het gaat niet om dat ene wonderpilletje of superadvies. Het gaat erom dat de patiënt zich gehoord en gezien voelt, dat er begrip is voor de gevolgen die de ziekte met zich meebrengt en dat je het als patiënt niet in je eentje hoeft uit te zoeken. Dat zowel artsen als patiënten weten waar de verantwoordelijkheid van de arts ophoudt en waar de eigen verantwoordelijkheid begint.

Dé ideale patiënt bestaat niet. “Leer er maar mee leven”, zei de patiënt.